برگی از رویا

بارخدايا ! به من تواني ده که با تو بگشايم اين طلسم جانسوز تنهايي را که تو زيباترین پناهگاه منی

 

 

بادست و دلت بیا مرا یاری کن

                                                  در باور سینه ام غزل کاری کن

در دشت جنون هنوز سرگردانم

                                                  ای عشق! بیا محض خدا کار کن

 

آمدنت را خوب یادم نیست. بی صدا آمدی بی آنکه من بدانم و بی اجازه ماندی

بی آنکه من بخواهم.

اما اکنون که با ذره ذره وجودم ماندنت را تمنا می کنم .

قصد سفر داری؟!

ای مهمان ناخوانده ی قلبم ، بمان.

بمان که ماندنت را سخت دوست دارم.

 

 

تنها و سرگردانم. انگار تا دوردست ها نشانی از روشنایی کوچکی نیست.

وقتی برای دیدن چشمهای معصومت دلتنگ می شوم ، تورا دوباره بهانه می کنم.

هنوز عطر خاطره هایی که مرا بکشاند لب پنجره بارانی هست

آه ... !!!

دوباره با یادت تازه می شوم مثل بنفشه

مثل گل همیشه بهار

 

 

نوشته شده توسط دختر مهتاب ... پسر آفتاب در 10:28 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •