چه کردی با دل من ، نازنینم !

که هر شام و سحر ، اندوهگینم

مرا دعوت بکن در باغ چشمت

که از باغ تو لبخندی بچینم

تو صبح بی غروب آسمانی

من آشفته ترین زن زمینم

نگاهت ، کفر دنیا را درآورد

همین کفر مقدس گشته دینم

دلم بی تاب رویت می شود باز

میان عاشقان ، عاشق ترینم

دعایم هر شب و هر روز این است

تو را مثل خودم هرگز نبینم

دیروز کودکانه ام

جنگ نا برابر فاصله و تردید بود

با تو !

امروز ، بی تو

جنگ حسرت و تلخی تقدیر !

امان از روز و شب گرفته ام

یادت بخیر

یادت بخیر

آرزوهای سفید

گاهی وقتها فکر می کنم که اگر آرزوهای سفید نبودند

زندگی چقدر بی معنا بود .

آرزوهایی به صداقت گل یاس ...

اما خوب می دانم که

 تنها تو زیباترین آرزوی سفید من هستی

 و تنها امید بخش تمام دلتنگی های غریبانه ی من ...

غریبانه

از غریبانه مردن باکی ندارم .

 از غریبانه زیستن می هراسم .

از گم شدن در این هوای مه آلود غریب می هراسم !

هنوز آوای صمیمی مادر از سالهای کودکی گوشم را می نوازد .

از غریبانه زیستن می هراسم ...

سفر

یاس تنهایی ام را با تو قسمت کردم و تا خورشید سفر کردم .

ماه ، ابر و آسمان همه و همه مال من بود

مرا ببخش اگر گاهی از اندوه گفتم و دلت ابری شد

من از کوچه پس کوچه های عشق با تو گذر کردم

چشم انتظار

به اندازه همه مجنونهای عالم پریشان و آشفته ام ...

نمیدانم نگاهت چه وقت طلوع خواهد کرد

و چه وقت آرامش سبز برقرار خواهد شد و در

آن زمان چه گلی شکوفه خواهد داد ؟

این چشمان بی فروغ جز به امید دیدارت چشم از جاده برنمیدارد

میدانم روز آمدنت زیاد دور نیست

بگو از کدامین جاده می آیی تا چشمانم را شب و روز به آنجا بدوزم .

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف بهم می کردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دل های مسافر هرشب

روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد

قرض میداد به ما هرچه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهامست

کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران

غافل از این دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها

دل پر از محبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه نیما میشد

و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا

نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

راز این شعر همین مصرع پایانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم .

                                                    غم  بی همزبانی  را  برای  کوهکن  گویم

    بگویم عاشقم ، بی همدمم ، دیوانه ام ، مستم

                                                   نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

   از آن گمگشته ی من هم  نشانی آور ای  قاصد

                                                  که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

     تو می آیی بر بالینم ، ولی آندم که  در  خاکم

                                                  خوشامد گویمت اما ، در آغوش کفن  گویم

دلی دارم که دلداری ندارد

متاع من خریداری ندارد

                             کسی آگه ز سوز سینه ام نیست

                             مریض من پرستاری ندارد

نه دلداری ، نه دلجویی ، نه دلسوز

بکار من کسی کاری ندارد

                              دلم از درد تنهایی گرفته

                              مقیم شهر غم یاری ندارد

ز یاد دوستان رفته است نامم

کهن افسانه بازاری ندارد

                               ز ابر دوستی باران ندیدم

                               گل پژمرده گلکاری ندارد

ندارم قیدی و ، آزاده حالم

سر درویش دستاری ندارد

                              ز هر بندم رها کردند و گفتند

                              که این دیوانه آزاری ندارد

بنازم بی نیازی را که جز عشق

کسی بر دوش من باری ندارد