بعضی از آدما از لحظه تولد تنها متولد میشن

انگار که تنهایی با حروف درشت توی سرنوشت اونا نوشته شده

                        مهم نیست که کجا و چگونه متولد میشن

                        مهم نیست که تو چه خانواده ای هستن

                        مهم نیست که تو کدوم هوا و فضا نفس میکشن

                        مهم نیست که چه سن و سالی دارن

                        مهم نیست که چی رو خدا میدونن و چه حسی رو می پرستن

                        مهم نیست که سقف خونشونو با چند نفر شریکن

                        مهم نیست که اسمی تو صفحه دوم شناسنامه شون نوشته شده یا نه

                       حتی مهم نیست که خودشون بدونن یا نه

اما به هر صورت تو تموم لحظه های زندگی حتی اون وقتهایی که بین صدها چهره غریبه و آشنا نشسته ان بازم تنهان

تنهای تنها......

و این احساسو فقط با یه نفر شریکن

و فقط همون یه نفر میدونه تنهایی چه احساسیه

فقط اونه که میدونه چه حسی داره وقتی تو خیابونای شهر راه بری

زیر این آسمون هفتاد میلیونی ، به قیافه ها و چهره هایی که از روبروت میان نگاه بکنی

اما احساس تعلق خاطری به هیچکس نکنی

هیچکسو اونقدر محرم ندونی که

حاضر بشی یه لقمه نون از سفره تنهایی قلبتو بهش تعارف کنی

تو نگاه هیچکس اونقدر آشنایی نبینی که اونو به یک لبخند مهمون کنی

       آره بعضی ها اینجوری متولد میشن!

                                            اینجوری بزرگ میشن!

                                                                  اینجوری پیر میشن!

و سفره قلبشون مثل همون روز اولی که خدا توشه سفر به این دنیا رو براشون بسته

در هم پیچیده باقی میمونه

فقط گاهی وقتها تو دل سیاه شب اون وقتی که بارون ماه روی زمین می باره

تو اون لحظه هایی که انگار

                                          به مرز عالم دیگه نزدیک میشن

اون وقت یک تا از بقچه قلبشونو برای ستاره ها باز میکنن

بدون اینکه ترسی از مسخره شدن یا دروغ و کلک اونا داشته باشن

بعد هم با اومدن سپیده اون سفره ی تنهایی جمع میشه تا...

                                                      شب بعد و شبهای بعد

خوب البته تقصیری هم ندارن که نمی تونن تنهاییشونو با کسی قسمت کنن

سرنوشت اونا همین بوده

گریزی هم از سرنوشت نیست

                                      بدون شک هیچ چیز این دنیا عادلانه تقسیم نشده

چرا همه تنهایی های دنیا باید رو قلب یه نفر تلنبار بشه؟

چرا باید این بغض کهنه دائم همراهت باشه؟

چرا باید این حائل و حصار همیشه دورت باشه؟

چرا باید نشستن تو قفس تنهایی تو تمام عمر فقط قسمت یه نفر باشه؟

همیشه میگن عدالت خدا ، عدالت خدا

                                        پس کجاست این عدالتش ؟؟؟؟

چون خودش تنهاس میخواد مارو مجازات کنه؟

میگن خدا، رو همه چیز این دنیا مارک وحدت و یگانگی زده

اما بعضی ها همه مثل ما حتی نمیتونن از پیله دور خودشون بیرون بیان

نمیدونم !...

شاید اون روزی که گل آدما رو مشخص می کردن

صاحبش مال ما و بقیه رو از یک ظرف برنداشته

از تموم دنیا فقط و فقط یه آرزو برام مونده

اینکه وقتی بالاخره یه روزی یه جایی دیدمش ازش بپرسم :::::::

چرا ؟!.....