شبی که آوای نی تو شنیدم

چو آهوی تشنه پی تو دویدم

دوان دوان تا لب چشمه رسیدم

نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی

من همه جا پی تو گشته ام

از ماه و مه نشان گرفته ام

بوی تورا ز گل شنیده ام

دامن گل از آن گرفته ام

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی

دل من سرگشته توست

نفسم آغشته توست

به باغ رویاها چو گلت بویم

مرا دعایی نه چو مهت جویم

تو ای پری کجایی

در این شب یلدا ز پی ات پویم

به خواب و بیداری سخنت گویم

تو ای پری کجایی

مپرس ستاره درد من می داند

که همچو من پی تو سرگردان است

شبی کنار چشمه پیدا شد

میان اشک من چو گل وا شد

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی