دختر مهتاب تو اولین روز سرد ترین ماه سال به دنیا اومد..... گذشت و گذشت و اون بزرگ شد .

یه زمانی رسید که لحظه شماری می کرد واسه اومدن روز تولدش .

میدونین چرا ؟

تا شاید یه نفر فقط یه نفر این روز رو بهش تبریک بگه .

چه شب قشنگی بود شب تولدش که با خودش قشنگ ترین حرفها رو از طرف دوستش تصور میکرد .

اما صبح با کمال تعجب می دید که یادش نبوده .

اما بازم نا امید نمیشد . با خودش میگفت حتما کار داشته . نرسیده . اون هیچوقت تولد من یادش نمیره . شب که بیاد خونه حتما برام نامه میده

و تولدم رو با عشق تبریک میگه .

پس بازم میشست با عشق به ساعت پاندول دار اتاقش نگاه می کرد و ثانیه ها رو می شمرد که شب برسه .

و باز با عشق کامپیوترشو روشن می کرد

 و میدید بازم هیچی .....

واقعا انتظار زیادی دارم ؟؟؟

دلم عجیب هوایت را کرده و تا خورشید امروز سر برسد

هزار بار خودم را آماده کردم تا فقط به تو بگویم « سلام »

همین سلامی که تو هر روز به گلهای شاداب باغچه تان می کنی و خنده جواب میگیری و

همان سلامی که هر شب برای ماه و ستاره می فرستی تا لحظه ای دلتنگ نشوند

فکر می کنی وقتی تو تنهایی دیده نمیشوی ؟

وقتی نامه می نویسی .....

وقتی که دلتنگ می شوی و برای بیقراری و سرخی چشمانت بیخوابی را بهانه می کنی ؟!...

البته می دانم که می گویی محدودم . سختگیری می کنند . اجازه نفس کشیدن نمی دهند

اما وقتی عشق در وجود هر موجودی موج بزند سنگ را می شکافد و بیرون می زند .

خودت که حتما بارها دیده ای که عشق با وجود اینکه بر سرش قیر داغ ریختند و رویش را با سنگ پوشاندند

بدون قطره آبی در دل تابستان آسفالت داغ خیابانها را می شکافد و بیرون می زند ....

حالا تو فکر می کنی بیشتر از آن برای رسیدن به خدا محدود شده ای ؟؟؟؟

پس بدان آسمان پایین و پست و این زمین بس کوچک است .

اگر تو احساس « بزرگی » در خودت پیدا کنی

برای گلم

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

گفت برخیز که آن خسروشیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام

تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافرگشای

که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان باز آورد

ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان ابرویی ست

ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بد عهدی ایام چو دید ابر بهار

گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

نمی دانم در چه خیالی هستم

نمی دانم چه آینده ای در انتظارم هست

خدایا ؟!.....

چه می شود عاقبت من ؟؟

کاش می دانستم طلوع صبح فردا طلوعی دیگر خواهد بود

کاش می دانستم فردا روز دیگری ست

زیباتر و رنگین تر از امروز

کاش می دانستم دیگر - ای کاشی - در زندگی ام وجود ندارد

خداوندا به من گوش فرا ده

می خواهمت..... می خواهمت با تمام وجود ... با ذره ذره وجودم صدایت می زنم

که به فریادم برس

دردم را بشنو .... ببین .... و پاسخ بده

پاسخ بده که نیازمندم

پاسخ بده که حاجت دارم..... حاجتی بس عظیم

و بس کوچک در برابر عظمت تو

پس به بزرگی و عظمتت .. ای خداوند.. نیازم را برطرف ساز

آمین ....

دارد اگرچه چشم تو بوی سفر مرو

آه ، ای همیشه همسفرم ! بی خبر مرو

با این هوای سرد و غریبانه ام بساز

با من بمان به سمت هوای دگر مرو

در چشمهای من بنشین مهربان من

جان منی و جان مرا . ها مبر مرو

دور از تو گریه های دلم را ندیده ای

آوردمت به دست با خون جگر مرو

آتش گرفتم و به تو گفتم سفر بخیر

دیگر مخواه این قدرم شعله ور مرو